Λύβενα Βορείου Ηπείρου

Τη Λύβενα τη χαρακτήριζε κάποτε μεγάλη ζωντάνια. Είναι ένα χωριό με πλούσιες παραδώσεις σε ήθη και έθιμα, σε τραγούδια και χορούς, σε αγάπη για δουλειά και μόρφωση. Οι παλαιότεροι που έζησαν έστω και τα παιδικά τους χρόνια προπολεμικά αλλά και στα πρώτα χρόνια μεταπολεμικά, μέχρι και το 1960 ίσως, θα θυμούνται τα έθιμα, τα γλέντια των Λυβηνιωτών στους γάμους, το Πάσχα, τα Χριστούγεννα, την πρωτοχρονιά, και ιδιαίτερα στο πανηγύρι του Αγίου Γεωργίου που εορτάζονταν με μεγαλοπρέπεια και συμμετείχαν φιλοξενούμενοι από τα γύρο χωριά.
Σήμερα ;
Αυτά όλα τα βρίσκεις μόνο στη μνήμη των λίγων κατοίκων που έχουν μείνει στο χωριό.
Αν τους ρωτήσεις για αυτό θα λάμψει μια στιγμή το βλέμμα τους για της «παλιές καλές μέρες» που νοσταλγούν αλλά γρήγορα βυθίζονται στη σημερινή μεγάλη σιωπή. Τα νιάτα έχουν φύγει από το χωριό και βρίσκονται στην Αθήνα και σε αλλά μέρη της μητρικής τους πατρίδας, της Ελλάδος.
Προσπαθούν όχι μόνο για μια καλύτερη ζωή. Αυτή όντως την έχουν βρει. Προσπαθούν να κερδίσουν κάτι, να κάνουν πράγματα να διεκδικήσουν να βοηθήσουν το χωριό…
Ίσως κάποιοι να ξαναγυρίσουν να φτιάξουν τη ζωή τους εκεί στο χωριό τους. Γι’αυτό  ίδρυσαν την αδελφότητα του χωριού «ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΛΥΒΗΝΙΩΤΩΝ» στην Αθήνα.
 Σκέπτονται πολλά, το χωριό έχει μεγάλα προβλήματα:
1.    Δεν έχει τελειώσει ο δρόμος.
2.    Οι εκκλησιές είναι κατεστραμμένες, παρόλο τις προσπάθειες των συγχωριανών μας, δεν έχουν ολοκληρωθεί.
3.    Είναι ελλιπή το νερό, κάποιοι έκαναν  γεωτρήσεις αλά οι περισσότεροι  παίρνουν από την Ναβαρίτσα (που είναι για λίγες ώρες την  ημέρα ) και από τα λιγοστά πηγάδια που έχει το χωριό.
Όταν λες αυτά, τι σημασία έχει αν αραδιάσεις κ άλλα πολλά; Το μεγαλύτερο κακό είναι που λείπουν τα νιάτα . Όταν γυρίσουν η Λυβενα θα ανθήσει.