Αρκετά πριν το γάμο μοιράζονταν τα καλέσματα (προσκλήσεις  κυρίως προφορικά), προπαντός στους συγγενείς και φίλους στα πιο μακρινά χωριά .

Όταν έρχονταν οι καλεσμένοι έφερναν τα δώρα τούς:

Οι πιο ευκατάστατοι συγγενείς και φίλοι με κριάρι, αρνί ή κατσίκι το οποίο , όταν έφταναν στο χωριό , το έριχνε στους πλάτες ο πρώτος τούς.

Άλλοι έφερναν ένα μπροστινό πόδι η μπούτι, ψωμί σταρένιο (φτιαγμένο επίτηδες για την περίσταση), ρακή, (τσίπουρο) ή κρασί, γλυκίσματα και διάφορα άλλα.

Μερικοί πιο κοντινοί συγγενείς, έφερναν (αν τούς το επέτρεπε η οικονομική τους κατάσταση) και κανένα κομμάτι ύφασμα φτιαγμένο στον αργαλειό τούς.

Ο γάμος άρχιζε την Πέμπτη και η κάθε μέρα είχε τα δικά της διαφορετικά έθιμα.

Το γλέντι κρατούσε μέχρι τη Δεύτερα το πρωί που έφευγαν οι συμπέθεροι τρώγοντας πριν ξεκινήσουν μερικές τηγανίτες με μέλη για να υπήρχαν σχέσεις πάντα γλύκες.

Μέτα, τα κορίτσια και οι πιο νιόπαντρες, συνοδεύανε τη νύφη στο πηγάδι τραγουδώντας για να φέρει νερό για τον πεθερό, την πεθερά και τον άνδρα της.

Άρχιζε η δουλεία στο καινούριο σπιτικό.

 Και η γειτόνισσες την πείραζαν, «τι ζητάς εκεί, γιατη ήρθες στο μαχαλά μας» . κ'αυτή, ντροπαλή, απαντούσε: «ήρθα να πάρω δανικό ψωμί κι αλάτι !»

Για τα έθιμα του γάμου της Λύβενας θα μπορούσαμε ασφαλώς να γράψουμε όχι μόνο ένα κεφάλαιο αλλά ένα βιβλίο ολόκληρο. Απλώς δίνουμε μόνο μια γεύση.

Ένα από τα έθιμα ήταν το ντολί (η πρόποση). Όταν άρχιζε το φαγοπότι, ένας από τους πιο συγγενής του σπιτονοικοκύρη, έπαιρνε το ποτήρι και καλούσε τους παρευρισκόμενους να πιουν τις υγείες (ευχές) που τους πρότεινε, με τρία ή πέντε ποτήρια στο δίσκο.

Συνήθως τα πρώτα ήταν για τα νεόνυμφα, τους γονείς του γαμπρού, τους συγγενείς τις νύφης, τους συγγενής του σπιτονοικοκύρη, που για κάποιο λόγο απουσίαζαν από το γάμο…

Αυτός ο δίσκος, με διαταγή του ντολιμπάση, που τώρα ήταν ο αρχηγός τις παρέας, περνούσε από χέρι σε χέρι και ο κάθε ένας, αφού έκανε τις ευχές του , ζητούσε από τον ντολιμπάση σε ποιον να το παραδώσει. Αν το ξεχνούσε αυτό, τιμωρούταν να τα πιει ο ίδιος.

Πίνοντας το ντολί όλοι προσπαθούσαν να μιλήσουν όσο πιο ωραία και με κάτι χαρακτηριστικό όπως π.χ. "τούτο το ποτήρι το ποτηράκι, με το λίγο το ρακάκι, το πεινώ εις υγεία και ευτυχία"…

Όταν ήταν για τα νεόνυμφα : "να ζήσουν αγαπημένοι και ευτυχισμένοι". Αν ήταν για το σπιτονοικοκύρη: "να ζήσει και να χαίρετε, να του προκόβουν τα παιδιά και  να του γεμίσουν την αυλή με εγγόνια "

 Οι καλύτερη του φίλοι τελείωναν με τα λόγια : "για του , χαρά του , και βίβα του , να του καεί η καλύβα του".

Κι αυτός συνήθως ορθώστεκος για να φροντίσει τους καλεσμένους, πολλές φορές κρατώντας στο χέρι του όχι ποτήρι, αλλά την κανάτα με ρακί που γέμιζε τα ποτήρια, απαντούσε: ότι εδώ και στα σπίτια σας …