Τα έθιμα και παραδόσεις του χωριού μας ήταν πολύ πλούσια. Λέω ήταν, γιατί σίγουρα το πέρασμα των χρόνων φέρνει τη φθορά του, ειδικά όταν έχουν συμβεί τόσο μεγάλες και βαθιές αλλαγές στα χωριά μας, που όλοι τις ξέρουμε.

Πολλά απ' αυτά τα έθιμα θεωρούνταν θρησκευτικού χαρακτήρα, γι' αυτό και απαγορεύονταν από το καθεστώς του Χότζια.

Η παραλογία του έφτανε μέχρι εκεί, προσπαθούσε να επιβάλει στο λαό την αλλοίωση  των παραδόσεων. Ας γυρίσουμε όμως στο θέμα μας. Μολαταύτα οι Λυβινιώτες, επί το πλείστον, έχουν φυλάξει τα έθιμά τους, αν κι αυτά σήμερα δεν εφαρμόζονται πλήρως.

Στις παραδόσεις των Λυβινιωτών ήταν η φιλοξενία. Αν κάποιος ξένος βρισκόταν στο χωριό και γίνονταν ένας γάμος θα τον τιμούσαν προσκαλώντας τον. Στις ονομαστικές γιορτές ήταν καλοδεχούμενοι όλοι σε όλους που γιόρταζαν και το τραγούδι ηχούσε παντού.

Στο πανηγύρι του Αγ. Γεωργίου κανένας δεν έμενε ακάλεστος, ακόμα κι όταν δεν γνώριζε καποιος.

Γυρίζοντας από τα χωράφια, το σκάλισμα ή το θέρο,  κουρασμένα τα κορίτσια και τα αγόρια, μπαίνοντας στο χωριό, δημιουργούσαν παρέες και έπιαναν το τραγούδι.  Δεν χωρίζονταν χωρίς να πουν τρία - τέσσερα τραγούδια.

Στις γεωργικές δουλειές τους χαρακτήριζε η συνεργασία, ιδιαίτερα στη σπορά, όταν το χωράφι κάποιου έρχονταν γρηγορότερα από τον άλλον. Έτσι πολλές φορές έβλεπες, δύο, τρία ή και τέσσερα ζευγάρια βόδια να δουλεύουν μαζί σε ένα χωράφι.