2 Αυγούστου 1943. Το τάγμα των Ιταλών, που έδρευε στους Γεωργουτσάτες , κύκλωσε το χωριό μας. Στους Μπαξέδες, στην Κούλα, στον Άη Γιώργη, στη Μικρή και Μεγάλη Ράχη, οι Ιταλοί οπλισμένοι με όλα τα μέσα ήταν έτοιμοι για δράση. Περίμενα τους φίλους τους και συμμάχους, τους μπαλίστες. Αυτόν τον καιρό το χωριό ήταν έτοιμο ν' απολαύσει την μπόλικη σοδιά. Τα αλώνια ήταν γεμάτα. Τα χαράματα μια ριπή πολυβόλου χάλασε την ησυχία.

Ο πάππο Θόδωρης όπως τον έχουμε ακουστά εμείς οι νέοι, γιος του Κυριάκου Κουτσιούκη (του πάππο Κύριου) και αδελφός του Ανέστη.

Κατά παράδοση οι ιερείς της Λύβενας  προέρχονταν από την οικογένεια των Στυλάτων. Ο παππά Γιώρης, ο παππά Νικόλας,  και δεν ξέρω μέχρι που φτάνει αυτό, ήταν ιερείς. Έναν από τους γιούς του τον Χρήστο ο παπά Γιώρης τον έστειλε στην Κορυτσά να φοιτήσει για ιερέας στο σεμινάριο του Ιωάννη Μπάνκα. Έτσι η παράδοση συνεχιζόταν. Ο  παππά Νικόλας και μερικοί άλλοι συγχωριανοί ήταν πολεμιστές υπέρ της αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου.

Χτισμένο στην βουνοπλαγιά του βουνού Ντρουγκάνου το χωριό Λύβενα μοιάζει με ένα τεράστιο μπαλκόνι. Βγαίνοντας σ' αυτό το «μπαλκόνι» έχεις μπροστά σου μια απέραντη και πολύ όμορφη θέα. Το μάτι σου φτάνει πολύ μακριά.

Όταν ακόμα η κομουνιστική δικτατορία του χότζα ήταν στα σχεδία

 5 νέοι από τη Λύβενα, ήταν από τους πρώτους που αντισταθήκαν, Φεύγοντας μάλιστα την ήμερα που οι κομουνιστές είχαν συγκέντρωση στο κέντρο του χωρίου.

Έτσι μετά από ημερόνυχτα περπατήματος κατάφεραν να έρθουν στην Ελλάδα. Τα παιδιά αυτά είναι: